واگر بالفرض موجود هم باشد پس از آن باب است ‹ 247 › كه هر كسى از عقلا أهل وعيال وأولاد وأزواج خود را تحذير مىكند از آفات معلومة الوقوع يا مظنونة الوقوع مثل مخاوف طريق وسوء تدبيرات خانگى ، واين تحذير نهى شرعي نمىشود ، حضرت رسول صلى الله عليه [ وآله ] وسلم هم اين قسم أمور به عمل مىآورد ، تا وقتي كه صريح نهى شرعي نباشد مخالفت آن را معصيت گفتن ناشى از كمال تعصب وعناد است . وحضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] را چون جناب پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم شب هنگام به خانه اش تشريف فرموده ، تقيد نماز تهجد نمود ، صريح در جواب گفت : ( والله لا نصلّي إلاّ ما كتب الله لنا ! ) وجناب پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم از آنجا برگشت ورانهاى مبارك را مىكوفت ومىفرمود : ( وَكانَ الإنْسانُ أَكْثَرَ شَيْء جَدَلاً ) ( 1 ) . اين مخالفت را با آن مخالفت بايد سنجيد ، واين اصرار را با آن اصرار موازنه بايد كرد ، حال آنكه حضرت عايشه در اين اصرار معذور بوده ; زيرا كه وقت خروج از مكة نمىدانست كه در اين راه چشمه حوأب نام واقع خواهد شد ، وبر آن گذشتن لازم خواهد آمد ، وچون بر آن آب رسيده دانست ، اراده رجوع مصمم كرد ، ليكن ميسرش نشد ; زيرا كه كسى از أهل لشكر همراه أو رفاقت در رجوع نكرد !

--> 1 . الكهف ( 18 ) : 54 .